Pofuduk Tavşan Pamuk, o sabah yumuşacık yatağından uyanmış ve gökyüzündeki bembeyaz bulutlara bakarak gülümsedi. Pamuk, adı gibi bembeyaz tüyleri olan, burnu pembe ve kulakları hep dik duran neşeli bir tavşandı. Bugün onun için çok özel bir gündü çünkü ormanın öteki ucundaki Şeker Deresi’ne gitmek ve oradaki rengarenk çiçekleri görmek istiyordu. Annesi ona küçük bir sepet verip içine birkaç taze havuç koymuştu. Pamuk, sepetini koluna taktı ve zıp zıp zıplayarak yola koyuldu. Güneş tepede pırıl pırıl parlıyor, kuşlar en sevdiği şarkıları sanki onun için söylüyordu. Pamuk, yol boyunca karşılaştığı her ağaca selam verdi, her taşa gülümsedi. Ormandaki her şey onun birer arkadaşıydı ve bu yolculuk için çok heyecanlıydı. Kendi kendine, bugün paylaşmanın ve yardım etmenin günü olsun diye mırıldandı.

Biraz ilerledikten sonra yolun kenarında büyük bir çınar ağacının altında ağlayan minik bir sincap gördü. Sincap Çıtırtı, elindeki fındığını çalılıklara düşürmüştü ve karanlıktan korktuğu için oraya giremiyordu. Pamuk hemen yanına gitti ve nazikçe sordu. Neden üzgünsün Çıtırtı, sana nasıl yardım edebilirim dedi. Sincap Çıtırtı, fındığını gösterip burnunu çekti. Pamuk, uzun kulaklarını dikti ve cesurca çalılıkların arasına daldı. Kısa bir süre sonra ağzında kocaman bir fındıkla geri döndü. Çıtırtı’ya fındığını verdiğinde minik sincabın gözleri parladı. Teşekkür ederim Pamuk, sen dünyanın en iyi tavşanısın dedi. Pamuk, birine yardım etmenin verdiği mutlulukla yeniden zıplamaya başladı. Ayakları artık daha hafif hissediyordu çünkü kalbi iyilikle dolmuştu. Her iyilik, yolculuğunu daha da güzelleştiriyordu.

Yolun yarısında, geniş bir yeşil çayırlığa ulaştı. Orada Kaplumbağa Tonton’u gördü. Tonton, sırtındaki ağır kabuğuyla yavaş yavaş yürümeye çalışıyordu ama güneş onu biraz yormuştu. Pamuk, Tonton’un yanına gidip ona sepetindeki taze havuçlardan birini uzattı. Biraz mola vermeye ne dersin Tonton? Beraber dinlenebiliriz dedi. Tonton havuçtan bir ısırık aldı ve çok mutlu oldu. Birlikte büyük bir papatyanın gölgesine oturdular. Pamuk ona Şeker Deresi’ne gittiğini anlattı. Tonton masallar anlatmayı çok severdi. Pamuk’a ormanın eski hikayelerini anlattı. Pamuk dinlerken çok eğlendi ama artık gitme zamanı gelmişti. Tonton’a veda edip yola devam etti. Artık Şeker Deresi’nin şırıltısını duyabiliyordu. Su sesi ona ninni gibi geliyordu ve bu ses Pamuk’u daha da neşelendiriyordu. Arkadaş edinmek, yolculuğun en güzel kısmıydı.

Sonunda Şeker Deresi’ne vardığında gözlerine inanamadı. Dere, sanki gümüşten bir şerit gibi akıyordu. Suyun kenarında mor, sarı, turuncu ve kırmızı çiçekler dans ediyordu. Burası tam da hayal ettiği gibiydi. Pamuk tam dereye yaklaşacakken karşı kıyıda bir kelebeğin kanadını çiçeğe taktırdığını gördü. Kelebek Maviş, kanadını kurtarmaya çalışıyor ama beceremiyordu. Pamuk, derenin üzerindeki taşların üzerinden dikkatlice geçerek karşıya atladı. Yumuşacık elleriyle kanadı çiçeğin dalından kurtardı. Maviş havalandı, Pamuk’un çevresinde birkaç tur attı ve teşekkür etmek için burnuna kondu. Pamuk o an bütün yorgunluğunu unuttu. Çiçeklerin kokusunu içine çekti ve derenin kenarına oturup kalan havucunu yedi. Doğanın ne kadar yardımsever ve huzurlu olduğunu bir kez daha anladı. Gökyüzü yavaş yavaş turuncu bir renge bürünmeye başlamıştı. Artık eve dönme vakti geliyordu ama kalbinde çok güzel anılar vardı.

Dönüş yolu çok daha eğlenceli geçti. Çünkü bu sefer yalnız değildi. Sincap Çıtırtı, Kaplumbağa Tonton ve Kelebek Maviş, Pamuk’un yolunu gözlüyordu. Her biriyle geçerken tekrar selamlaştı. Ormanın huzurlu sessizliği içinde evine doğru yürürken, gün boyunca yaptıklarını düşündü. Sadece Şeker Deresi’ni görmemişti; aynı zamanda arkadaşlarına yardım etmiş, onlarla paylaşmış ve yeni şeyler öğrenmişti. Pamuk fark etti ki, en güzel yolculuklar sadece bir yere gitmekle ilgili değildi; yolda karşılaşılan kalp güzellikleriyle ilgiliydi. Annesi kapıda onu bekliyordu. Pamuk sepetini bırakıp annesine sıkıca sarıldı. Başına gelen her şeyi bir bir anlattı. Annesi onunla gurur duyduğunu söyledi ve ona sıcak bir bardak bitki çayı hazırladı. Pamuk, annesinin dizinde uyuyakalırken dünyanın en mutlu tavşanıydı.

O gece Pamuk rüyasında rüzgarla dans eden çiçekleri ve gülen orman arkadaşlarını gördü. Ormandaki her hayvan, Pamuk’un o gün yaptığı iyilikleri konuşuyordu. Küçük tavşan, aslında küçük bir yardımın ne kadar büyük bir sevgi doğurabileceğini herkese öğretmişti. Paylaşmak, sadece bir eşyayı vermek değil, bir gülümsemeyi ve bir vakti de bölüşmekti. Pamuk uyurken burnu hala pembe pembe parlıyordu ve yüzünde huzurlu bir gülümseme vardı. Orman sakinleri o gece her zamankinden daha tatlı rüyalar gördüler. Çünkü biliyorlardı ki, birbirlerine yardım ettikleri sürece hiçbir zorluk onları üzemezdi. Pamuk’un uzun ve neşeli yolculuğu, en sonunda yumuşacık yatağında, güzel bir uykunun kollarında bitmişti. İyi kalpli bir tavşan için her yeni gün, yeni bir iyilik ve yeni bir macera demekti. Gecenin karanlığında yıldızlar Pamuk’un penceresinden süzülüp onu sevgiyle selamladılar.