Bir zamanlar, bir tepede duran bir yel değirmeni vardı. Gövdesinde iyi bir rüzgar borusu ve kafasının etrafında da dört tane kanadı vardı. Yel değirmeni, dışarıdan onu ısıtan güneşe sahip olduğu için övündü. Ona göre güneş, ısı ve enerji için doğal bir hediye idi. Bunu duyan güneş, yel değirmeninin övünmesine karşı sadece gülümsedi. Tepede ayrıca bir de değirmen evi vardı.

Yel değirmeni ona da gururla baktı. Yel değirmeni, kendisinin çok iyi olduğunu düşünüyordu, tarladaki varlığıyla gurur duyuyordu ve kimsenin onun gücüne erişemeyeceğini düşünüyordu. Geceleyin, yel değirmeni ay ve yıldızlarla da övünmeye başladı. Ay ve yıldızlar, güneş battığında dışarıdan onu aydınlattıkları için böbürleniyordu. Aydınlandığı için kendini çok büyük ve güçlüymüş gibi hissediyordu. Ayrıca içeriden de aydınlatılması için mumlar vardı. Yel değirmeni çok iyi inşa edildiği için gurur duyuyordu. Kendisini son derece takdir ediyordu.

Ay, yel değirmeninin anlaşılmaz böbürlenmesine sadece güldü. Yel değirmeni, cıvıldayan kuşlara babasından bahsetti. Onu “değirmendeki adam” olarak tanımladı. Yel değirmeni ayrıca annesinden de bahsetti. Gururla annesinin değirmen evinin kalbi olduğunu söyledi. Annesi yumuşak huylu, babasının da sert huylu olduğunu söyledi. Bir gün, yel değirmeninin babası, değirmenin işleyişinde bazı değişiklikler yapacağını, çünkü çok gürültülü olduğunu söyledi. Yel değirmeni yüksek sesle güldü.

Değiştirildiği zaman, daha iyi kıvam elde edeceğini ve daha etkili olacağını iddia etti. Kısa süre içinde, baba değirmenin kanatlarını gevşetti ve tamir etmek aşağıya indirdi. Matkap ile delikler açtı. Kanatları onardı ve değirmenin artık daha verimli çalışacağını umut etti. Babası kanatlarını onarırken, kanatsız ev, hiç ses yapmayan bir boyun ile duruyordu. Anne onun bedenini sildi ve onarılmış kanatlar için onu hazırladı. İyi kalpli kadın, sadece değirmen evine değil, koca yel değirmenine de çok iyi bakardı. O adeta aileden bir parçaydı.

Anne ile beraber, çocuklar da yel değirmenine çok iyi bakıyordu. onun farklı parçalarını sık sık kontol ediyorlardı. Yel değirmeninin kanatları aşağı indirilmeden önce, boynunu ve gürültü çıkaran göğüsündeki deliği de kontrol ettiler. Yel değirmeni aileyi seviyordu ve onlarla beraber olduğu için gurur duyuyordu. Tepedeki değirmene ulaşmak için, otuz beş merdiven çıkmak gerekiyordu. Baba kanatlarını onardığında, anne merdivenlerin yüzeyini süpürgesi ile temizledi. Anne tamir edildikten sonra yel değirmenin artık gururlanmayı bir kenara bırakıp daha az sesle ve daha verimli çalışacağından ümitliydi.

Baba, kısa sürede kanatları onardı. Değirmenin tekrar çalışmaya başlamasından dolayı mutluydu. Ancak talihsiz bir günde, yel değirmeninde yangın çıktı. Güçlü ve büyük alevler yükseldi ve onları yaktı, küle dönüştürdü. Yel değirmeni yere bir kül yığını halinde düştü. Bütün aile yel değirmeninin yanışını gördükleri için ağladılar. Değirmenci ailesi yeni ve muhteşem bir değirmen inşa ettiler. Çok iyi yerleştirilmişti ve eski yel değirmeni gibi toz ve ses yapmıyordu.

 Bu masalı dinlemek için buraya tıkla.

Sevgili Aileler; Bir Masal sitemizin size ve çocuklara faydalı olduğunu umarak masallar seçiyor, beğendiğinizi ve bizi takip ettiğinizi umuyoruz. Bizlere de faydalı olması açısından lütfen yorum bırakmayı unutmayın 🙂

Bir Masal sitemizin uygulamasını artık Akıllı telefonlarınıza yükleyebilirsiniz, Buraya tıklayarak Google Play’den Bir Masal uygulamamızı indirin.