Mavi ormanın en uykucu sakini minik ayı Pofuduk, o sabah burnuna konan minik bir kelebeğin kanat çırpışıyla uyandı. Güneş ışıkları ağaçların arasından süzülerek Pofuduk’un yumuşacık tüylerini ısıtıyordu. Pofuduk gerindi, kollarını iki yana açtı ve kocaman bir esneme ile güne merhaba dedi. O gün ormanda büyük bir heyecan vardı çünkü mevsimin ilk çilekleri arka vadide yetişmişti. Pofuduk çilekleri çok severdi ama onları tek başına yemek yerine arkadaşlarıyla paylaşmanın daha eğlenceli olacağını biliyordu. Hemen sarı şapkasını taktı, sırt sepetini aldı ve zıplayarak yola koyuldu. Yol boyunca gördüğü her çiçeğe selam verdi, deredeki küçük balıklara el salladı. Ayaklarının altındaki taze otların yumuşaklığı ona mutluluk veriyordu. Pofuduk yürürken kendi kendine uydurduğu neşeli bir şarkıyı mırıldanıyordu. Ormanın havası taze kurabiye ve nemli toprak gibi kokuyordu. Herkesin neşeli olduğu bu güzel günde Pofuduk’un neşesi hepsinden fazlaydı.

Yolun yarısında Pofuduk, uzun kulaklı tavşan Zıpzıp ile karşılaştı. Zıpzıp, büyük bir marul yaprağının altında gölgeleniyordu. Pofuduk ona seslendi ve çilek toplamaya gittiğini anlattı. Zıpzıp bu habere çok sevindi ve hemen Pofuduk’un peşine takıldı. İki arkadaş el ele tutuşarak şarkı söylemeye devam ettiler. Pofuduk, Zıpzıp’ın ne kadar hızlı zıpladığını görünce ona hayran kaldı. Zıpzıp ise Pofuduk’un ne kadar nazik konuştuğuna bayılıyordu. Biraz ileride zürafa Uzunboyun’u gördüler. Uzunboyun o kadar yüksekti ki başı neredeyse bulutlara değiyordu. Onu da yanlarına çağırdılar. Uzunboyun aşağı eğilerek onlara teşekkür etti ve upuzun bacaklarıyla yavaş yavaş yürümeye başladı. Artık üç arkadaştılar ve yollar daha kısa görünmeye başlamıştı. Arkadaşlık, en uzun yolları bile bir oyuna çevirebiliyordu. Pofuduk arkadaşları olduğu için kendini dünyanın en şanslı ayısı gibi hissediyordu. Herkes birbirine yardım ediyor, takılan bir dal olursa hemen kenara çekiyorlardı.

Sonunda kırmızı çileklerin olduğu vadiye ulaştılar. Vadi kıpkırmızı parlıyordu ve mis gibi kokuyordu. Ama bir sorun vardı. En lezzetli ve en büyük çilekler en dik yamaçta, tam yukarıdaydı. Pofuduk’un boyu oraya yetmiyordu, Zıpzıp ne kadar zıplasa da ulaşamıyordu. Önce biraz üzüldüler ama sonra Pofuduk’un aklına harika bir fikir geldi. İş birliği yapabilirlerdi. Hemen plan yaptılar. Pofuduk güçlü bacaklarıyla yere sağlamca bastı. Zıpzıp onun omuzlarına çıktı. En üste ise esnek boynuyla Uzunboyun uzandı. Uzunboyun o harika çileklere kolayca ulaştı. Birer birer topladığı çilekleri aşağıya, Pofuduk’un sepetine bıraktı. Sepet doldukça çocukların neşesi de arttı. Tek bir çileğe bile zarar vermeden, nazikçe topladılar. Yardımlaşmak her işi kolaylaştırmıştı. Tek başlarına kalsalar o tepedeki çileklere asla ulaşamazlardı ama beraberken her şeyi başarabiliyorlardı. Sepet dolup taşınca hepsi birden çimenlerin üzerine yattılar ve biraz dinlendiler. Gökyüzündeki beyaz bulutları yüksek tavanlı bir pamuk şekerine benzettiler.

Çilek toplama işi bitince geri dönüş yoluna geçtiler. Ama bu sefer yolda daha önce tanışmadıkları minik bir kaplumbağa gördüler. Kaplumbağa Tıstıs, çok yavaş ilerliyordu ve biraz yorgun görünüyordu. Pofuduk hemen sepetindeki en büyük çileği çıkarıp Tıstıs’a uzattı. Tıstıs çileği yiyince gözleri parladı ve çok mutlu oldu. Diğer arkadaşları da Tıstıs ile yiyeceklerini paylaştılar. Pofuduk o an bir şeyi fark etti; paylaşmak sadece karnı doyurmak değil, kalbi de ısıtmaktı. Kaplumbağa Tıstıs onlara teşekkür etti ve yavaşça yoluna devam etti. Pofuduk ve arkadaşları ise ormanın kalbine, büyük çınarın altına ulaştılar. Orada ormandaki diğer tüm kuşlar, sincaplar ve kelebekler onları bekliyordu. Sepeti orta yere koydular. Herkes payına düşen en tatlı çileği aldı. Kimse aç kalmadı, kimse geride kalmadı. Küçük sincaplar çileklerin çekirdekleriyle oyun oynarken, kuşlar cıvıltılarıyla en güzel bestelerini paylaştılar. Ormandaki her canlı bu güzel şölene davet edilmişti. Akşam güneşinin turuncu rengi ormanı kaplarken herkesin karnı tok ve huzurlu bir neşesi vardı.

Güneş yavaşça batmaya başladığında ormana yumuşak bir sessizlik çöktü. Pofuduk arkadaşlarına veda etti ve yuvasına doğru yürümeye başladı. Evine vardığında annesi onu kapıda karşıladı. Pofuduk ona gün boyunca yaşadığı her şeyi anlattı. Yardımlaşmayı, yeni arkadaş edindiğini ve paylaşmanın ne kadar güzel bir duygu olduğunu bir bir söyledi. Annesi Pofuduk’un başını okşadı ve onunla gurur duyduğunu belirtti. Pofuduk yumuşacık yatağına uzandığında dışarıda ay dede pırıl pırıl parlıyordu. O gün sadece çilek toplamamıştı, o gün sevgi ve dostluk biriktirmişti. Gözlerini kapatırken aklında bir sonraki maceranın hayalleri vardı. Arkadaşlarıyla bir arada olduğu sürece hiçbir zorluğun onu durduramayacağını biliyordu. Mavi orman o gece çok huzurluydu çünkü her ağacın altında ve her kovukta birbirini seven dostlar uyuyordu. Pofuduk’un kalbi huzurla doluydu, çünkü biliyordu ki sevgi paylaştıkça çoğalan tek şeydi. Yarın yine güneş doğacak, yine kuşlar ötecek ve o arkadaşlarıyla buluşacaktı. Sevimli küçük ayı Pofuduk, rüyasında dev bir çilek bahçesinde arkadaşlarıyla saklambaç oynadığını görerek derin bir uykuya daldı.

Masalımız burada bitiyor ama dostluklar her zaman devam ediyor. Unutma küçük dostum, sen de elindekileri paylaştığında ve arkadaşlarına yardım ettiğinde kalbin tıpkı Pofuduk gibi sıcacık olur. Sevgi ve iyilik dünyadaki en güzel oyun arkadaşıdır. Her zaman paylaşmayı, gülümsemeyi ve nazik olmayı hatırla. Tıpkı Pofuduk ve arkadaşları gibi, senin de etrafın seni sevenlerle dolsun. Şimdi tatlı düşler zamanı, iyi uykular.