Pofuduk Tavşan Pamuk, Kerem’in en sevdiği oyuncak arkadaşıydı ve her sabah Kerem’in okul çantasının yanında heyecanla beklerdi. Kerem, kreşe gitmek için her sabah erkenden kalkar, renkli diş fırçasıyla dişlerini fırçalar ve sonra masanın üzerinde duran Pamuk’a kocaman sarılırdı. Pamuk yumuşacıktı, kulakları çok uzundu ve burnu pembe bir düğme gibi görünüyordu. Kerem onu evde bırakırken bazen biraz üzülürdü ama öğretmeni ona okulda çok güzel şeyler öğreneceğini söylerdi. Bir pazartesi sabahı, Kerem çantasını taktı, ayakkabılarını giydi ve annesinin elinden tutarak kapıdan çıktı. Pamuk ise pencerenin kenarındaki minderine oturdu ve Kerem’in eve dönmesini beklemeye başladı. Pencereden dışarı baktığında gökyüzünün masmavi olduğunu ve ağaçlardaki kuşların şarkı söylediğini görebiliyordu. Pamuk, Kerem’in bugün okulda neler yapacağını çok merak ediyordu. Acaba yeni bir resim mi yapacaktı yoksa bloklarla kocaman bir kule mi inşa edecekti? Masadaki diğer oyuncaklar olan Kırmızı Araba ve Mavi Kamyon da Pamuk gibi sessizce bekliyorlardı. Hepsi Kerem’in okuldan gelip onlarla oyun oynamasını çok seviyordu. Pamuk o gün sessizce camdan bakarken, dışarıdaki parkta oynayan çocukları izledi ve Kerem’in de arkadaşlarıyla ne kadar eğlendiğini düşündü. Bu düşünce onu çok mutlu etti.

Öğleden sonra güneş yavaş yavaş batmaya başladığında, kapıdan bir tıkırtı geldi. Bu Kerem’in anahtar sesiydi. Kapı açıldı ve içeriye neşeyle zıplayan bir çocuk girdi. Kerem hemen ayakkabılarını çıkardı, ellerini yıkadı ve doğruca odaya koşup Pamuk’u kucağına aldı. 'Sana ne anlatacağım biliyor musun Pamuk?' dedi büyük bir heyecanla. Pamuk cevap veremiyordu ama minik pembe burnuyla dinliyormuş gibi görünüyordu. Kerem, Pamuk’u masaya oturttu ve çantasından rulo yapılmış büyük bir kağıt çıkardı. Kağıdı yavaşça açtığında, üzerinde parlayan simler ve elma baskıları olan bir resim vardı. 'Bugün okulda elma baskısı yaptık!' dedi Kerem. 'Öğretmenimiz önce elmaları ortadan ikiye böldü, sonra her birini farklı renklere boyadık. Bak, bu sarı elma, bu kırmızı elma, bu da yeşil elma!' Pamuk, resmin üzerindeki parlak renkleri görünce çok sevindi. Kerem daha sonra kreşteki diğer olayları anlatmaya devam etti. Bahçede saklambaç oynadıklarını, arkadaşı Elif’in ona nasıl yardım ettiğini ve öğle yemeğinde yedikleri o lezzetli makarnayı anlattı. Pamuk her şeyi dinliyor, Kerem anlattıkça onun gözlerinin nasıl parladığını izliyordu. Kerem’in yeni şeyler öğrenmesi Pamuk’u çok gururlandırıyordu. Her gün yeni bir macera, yeni bir bilgi ve yeni bir arkadaşlık hikayesiyle eve dönmek harika bir şeydi.

Ertesi gün Kerem okuldan döndüğünde elinde sadece bir resim değil, bir de küçük bir karton kutu vardı. Kutunun içinde oyun hamurundan yapılmış minik bir tavşan duruyordu. Kerem o tavşanı Pamuk’un yanına koydu. 'Bak Pamuk, bugün okulda oyun hamuru saati vardı ve ben senin benzerini yaptım,' dedi. Pamuk artık yalnız değildi; yanında oyun hamurundan yapılmış minik bir arkadaşı vardı. Kerem o akşam Pamuk ile birlikte yapboz yaptı. Okulda öğrendiği yeni şarkıları mırıldandı. 'Kırmızı balık gölde, kıvrıla kıvrıla yüzüyor' şarkısını söylerken Pamuk’u havada dans ettiriyordu. Kerem artık okuldan döndüğünde her zaman anlatacak çok şeyi oluyordu. Bazen bir kurabiye yapmayı öğreniyor, bazen de gökkuşağının renklerini sarsıyordu. Pamuk, Kerem’in her geçen gün büyümesini, bir şeyler öğrenmesini ve özgüveninin artmasını sessizce izledi. Akşam olup uyku vakti geldiğinde, Kerem sütünü içti ve en sevdiği pijama takımıyla yatağına girdi. Pamuk’u da yanına aldı ve ona sıkıca sarıldı. Kerem uykuya dalmadan hemen önce, 'İyi ki varsın Pamuk, seninle paylaşınca her şey daha güzel oluyor,' diye fısıldadı. Pamuk, Kerem’in sıcaklığını hissetti ve o gece rüyasında Kerem’le birlikte okulun bahçesinde koşturduğunu gördü. Masal biterken Kerem derin bir uykuya daldı ve yarın öğreneceği yeni şeyler için tatlı bir rüya görmeye başladı. Yarın yine paylaşacak çok şey olacaktı.

Birlikte geçirilen bu güzel akşamdan sonra, her sabah Kerem okula giderken artık Pamuk hiç üzülmüyordu. Çünkü biliyordu ki Kerem döndüğünde ona yepyeni dünyalar anlatacaktı. Pamuk için en büyük mutluluk, Kerem'in kapıdan girdiği andaki o gülümsemesiydi. Kerem okulda paylaşmayı öğrenmişti. Sadece oyuncaklarını değil, vaktini ve düşüncelerini de paylaşıyordu. Arkadaşı Ali düştüğünde ona nasıl yardım ettiğini, Merve ile kule yaparken blokları nasıl sırayla kullandıklarını heyecanla anlatıyordu. Pamuk, bu hikayeleri dinledikçe insanları sevmenin ve dostluğun ne kadar kıymetli olduğunu bir kez daha anlıyordu. Bazen okulda küçük aksilikler de olabiliyordu; mesela Kerem’in boyası yere dökülmüş veya oyuncağı bir başkası tarafından yanlışlıkla alınmış olabiliyordu. Ama Kerem bunları anlatırken 'Öğretmenimiz bunun normal olduğunu, birlikte çözebileceğimizi söyledi' diyordu. Pamuk, Kerem'in ne kadar sabırlı ve nazik bir çocuk haline geldiğini gördükçe huzurla gülümsüyordu. Kerem büyüdükçe Pamuk da onun anılarında büyüyordu. Her akşam yastık başındaki o küçük sohbetler, aslında büyük bir dostluğun en samimi parçalarıydı. Sevgi paylaştıkça çoğalıyor, yeni şeyler öğrenmek ise dünyayı daha renkli bir yer haline getiriyordu. Her çocuk gibi Kerem de kendi küçük dünyasında büyük adımlar atıyordu. Ve her adımda yanında, onu sessizce ama sevgiyle dinleyen bir dostu vardı.

Hafta sonu geldiğinde ise macera daha da büyüyordu. Çünkü Kerem evdeydi ve bütün gününü Pamuk ile geçirebiliyordu. Cumartesi sabahı Kerem erkenden uyandı ve Pamuk'u mutfağa, kahvaltı masasına taşıdı. Annesi pankek yaparken, Kerem de Pamuk'a çay bardağı gibi görünen minik oyuncaklarıyla hayali bir çay saati düzenledi. 'Bak Pamuk, bu şekersiz çay, bu da senin için en güzel meyve suyu,' diyerek oyununa devam etti. Hafta içi öğrendiği her şeyi hafta sonu Pamuk ile birlikte tekrar ediyordu. Resim defterini açıp geometrik şekilleri çiziyor, sonra Pamuk’un elini tutup ona kareyi ve üçgeni gösteriyordu. Pamuk, Kerem’in en iyi öğrencisi ve en sadık dinleyicisiydi. Parka gittiklerinde Kerem onu yanında götürmeyi unutmazdı. Parktaki diğer çocuklara, 'Bu benim en sevdiğim arkadaşım Pamuk, o çok iyi bir dinleyicidir,' diyerek onu tanıtırdı. Diğer çocuklar da oyuncaklarını çıkarır, hepsi birlikte kum havuzunda kaleler yaparlardı. Günün sonunda Kerem’in üstü başı biraz kum olsa da, yüzünde dünyanın en mutlu gülüşü olurdu. Eve dönerken Pamuk’u korumacı bir tavırla kucağında taşır, onun kirlenmemesine dikkat ederdi. Arkadaşlık birbirine bakmak, birbirini korumak ve güvenmek demekti; Kerem bunu kalbinde hissediyordu. Her çocuk gibi o da sevmeyi öğrenerek büyüyordu.

Pazar akşamı olup hafta sona ererken, Kerem çantasını bir kez daha hazırladı. Yedek kıyafetlerini, su matarasını ve kalem kutusunu kontrol etti. Pamuk yatağın üzerinde oturmuş onu izliyordu. Yarın yeni bir hafta başlayacaktı. Kerem, 'Yarın okulda şarkı yarışması varmış Pamuk, belki senin için de bir şarkı söylerim,' dedi. Pamuk minik gözleriyle ona ışıl ışıl baktı. Kerem için her gün yeni bir başlangıçtı ve eve geldiğinde anlatacakları şimdiden zihninde canlanıyordu. Hayat, paylaşılan küçücük anılarla güzelleşiyordu. Bir oyuncak tavşan, bir çocuğun hayal gücüyle en büyük kahramana dönüşebiliyordu. Kerem yorganı üzerine çektiğinde, güneşin yerini aya bıraktığı o sessiz saatlerde, kalbinde büyük bir huzur vardı. Çünkü seviliyordu ve o da sevmesini biliyordu. Sevgi, bir çocuğun büyümesini sağlayan en vitaminli besindi. Masalımız burada biterken, tüm çocuklar için sevgi dolu bir uyku ve yarın anlatılacak yepyeni, güzel hikayeler diliyoruz. Uyku vaktinde sarılacak bir yastık, bir oyuncak veya sadece güzel bir hayal, rüyaları renklendirmeye yeterliydi. Paylaşmanın ve öğrenmenin tadı, Kerem ve Pamuk’un hayatında olduğu gibi hepimizin kalbinde kalsın. Sevgiyle kalın, tatlı rüyalar görün. Ama unutmayın, her gün yeni bir hikaye yazmak için harika bir gündür. Ve her hikaye, anlatılmayı bekleyen minik bir kalpte başlar. Kerem ve Pamuk'un sevgi dolu dünyası, paylaşmanın ne kadar değerli olduğunu herkese fısıldadı. Arkadaşlık en büyük hazinedir.