Uzaklardaki yemyeşil bir vadinin tam ortasında, dalları gökyüzüne uzanan Kocaman Meşe adında çok eski ve bilge bir ağaç yaşarmış. Kocaman Meşe’nin yaprakları yazın en parlak yeşil halini alır, rüzgar estiğinde ise hışırdayarak şarkılar söylermiş. Bu ağacın gövdesi o kadar kalınmış ki, on küçük çocuk el ele tutuşsa bile etrafını tam saramazmış. Kocaman Meşe sadece bir ağaç değil, vadedeki tüm minik canlıların en yakın dostuymuş. Dalları arasında kuşlar yuva yapar, köklerinin dibinde minik papatyalar açar, sincaplar ise en tatlı palamutları onun kollarında saklarmış. Kocaman Meşe her sabah güneşin ilk ışıklarıyla uyanır, dallarını iyice gerer ve vadiye günaydın dermiş. Onun en büyük mutluluğu, güneşin sıcaklığını yapraklarında hissetmek ve hafif esen rüzgarla dans etmekmiş. Doğanın içindeki her canlının kendine has bir sesi olduğunu bilir, her sabah dereciklerin şırıltısını keyifle dinlermiş. Bu vadide herkes birbirine yardım eder, hep birlikte huzur içinde yaşarmış. Kocaman Meşe ise bu huzurun en büyük koruyucusuymuş. Herkes onun her zaman orada olacağını, dallarıyla kendilerini kucaklayacağını bilirmiş.

Kocaman Meşe, doğanın kalbinde parlayan altın bir yıldız gibiymiş. En çok da çocukların gelip onun gölgesinde oyunlar oynamasını severmiş. Küçük tavşanlar meşenin etrafında zıplarken, o yapraklarını hafifçe sallar ve onları selamlamış olurmuş. Vadideki her gün bir öncekinden daha güzel ve daha renkli geçermiş. Her mevsim Kocaman Meşe'ye yeni bir kıyafet getirmiş. İlkbaharda taze çiçeklerle süslenir, yazın serin gölgesiyle herkesi ferahlatırmış. Sonbahar geldiğinde ise yaprakları sarı ve turuncuya dönerek vadiyi bir masal diyarına çevirirmiş. Kışın ise beyaz kar örtüsünün altında uykuya dalar, baharın gelişini sessizce beklermiş. Ancak bu masalın başladığı gün, güneşli ve ılık bir bahar sabahıymış. Kocaman Meşe o gün her zamankinden daha neşeliymiş. Çünkü biliyormuş ki bugün vadiye yeni misafirler gelecek, yeni arkadaşlıklar kurulacakmış. Doğanın döngüsü hiç durmaz, her an yeni bir mucizeye ev sahipliği yaparmış. Kocaman Meşe de bu mucizelerin en güzel şahidiymiş. Gökyüzündeki beyaz bulutlar meşenin üzerinden geçerken ona el sallar, o da dallarını bir selam gibi yukarı kaldırırmış.

Meşe ağacının kalbi sevgiyle doluymuş ve bu sevgi tüm vadiye yayılırmış. Onun varlığı, toprağın derinliklerinden gökyüzünün sonsuzluğuna kadar bir köprü kurarmış. Vadideki her nefes, meşenin hışırtısıyla birbirine bağlanırmış. Masalın bu tatlı sabahında, doğanın bütün çocukları yeni bir güne uyanmış. Herkes meşenin altına toplanmak için sabırsızlanıyormuş. Meşe ise geniş kollarını açmış, onları bekliyor ve gülümsüyormuş. Sanki o devasa gövdesinin içinde kocaman bir sevgi denizi saklıymış. Kocaman Meşe'nin dostluğu, vadedeki en değerli hazineymiş. Her bitki, her böcek ve her kuş meşenin ne kadar kıymetli olduğunu bilirmiş. Vadinin içinde huzur ve neşe hiç eksik olmazmış. Çünkü doğa, birlikte paylaştıkça güzelleşirmiş. Kocaman Meşe de bunu anlatmak için oradaymış. Herkesin bir yeri, herkesin bir görevi varmış. Yağmur yağınca toprak susuzluğunu giderir, güneş açınca çiçekler başını göğe kaldırırmış. Hepsi birbirine bağlıymış. Kocaman Meşe işte bu bağlılığın simgesiymiş. Her gün yeni bir hikaye, her gün yeni bir mutluluk demekmiş. Doğa masalı vadedeki tüm kalplere dokunur, onları iyilikle ısıtırmış. Kocaman Meşe ise gökyüzüne doğru gururla bakmaya devam edermiş.

Hayatın ne kadar güzel olduğunu hatırlatmak onun en sevdiği işmiş. Vadinin en eski sakini olan bu ağaç, sonsuza dek çocukların rüyalarını süsleyecek ve onlara doğanın mucizelerini fısıldayacakmış. Masalımız burada biterken, vadide huzurlu bir rüzgar esmeye ve Kocaman Meşe'nin yaprakları birbirine değerek şarkı söylemeye devam etmiş. Bütün canlar mutlu bir şekilde akşamı karşılamış. Paylaştıkça çoğalan sevgi, tüm vadiyi sarmış ve herkes mışıl mışıl uykuya dalmış. Bugünün mucizesi, yarının neşesi için bir tohum olmuş. Kocaman Meşe’nin dediği gibi, doğa paylaştıkça ve sevildikçe bin bir renk verirmiş. Her çocuk bu meşenin gölgesinde hayaller kurabilir, her çiçek onun korumasında açabilirmiş. Vadideki masal hiç bitmez, her sabah güneşle yeniden doğarmış. Gökyüzünde parlayan yıldızlar, meşenin dallarına konan minik periler gibiymiş. Gece olunca ay ışığı meşenin gövdesini parlatır, masalsı bir sessizlik her yeri kaplarmış. Doğanın kalbi meşenin içinde atarmış. Küçük kalpler bu güvenle huzur içinde dinlenirmiş. Kocaman Meşe’nin hışırtısı, dünyanın en tatlı ninnisiymiş. Vadideki herkes bu ninninin eşliğinde en tatlı rüyalara dalmış.

Sevgi her zaman orada, doğanın içinde saklıymış. Bu sıcak ve yumuşak masal da tüm çocukların kalbine süzülmüş. Uyku vaktinde bile doğanın neşesini hissetmek mümkünmüş. Çünkü doğa bizleri kucaklayan en büyük yuvaymış. Kocaman Meşe de o yuvanın en sadık bekçisiymiş. Uyandığımızda güneş yine doğacak ve meşe bize el sallayacakmış. Doğadaki her şeyin bir kalbi olduğunu asla unutmamalıyız. Çiçeklere nazikçe bakmalı, ağaçlara sarılmalı ve suları korumalıyız. Doğa bizim en iyi dostumuzdur. Dostumuza iyi bakarsak, o da bize her zaman gülümsermiş. Kocaman Meşe de dallarındaki her bir yaprağıyla bizlere sevgisini gönderiyormuş. İşte doğanın en tatlı sırrı buymuş: Sevmek ve paylaşmak. Mutlu bir uyku ve sevgi dolu rüyalar dileriz. Masalımız gökyüzündeki bir buluta binip uzaklara gitmiş, ama sevgisi hep kalbimizde kalmış. Her nerede olursak olalım, bir ağaç gördüğümüzde meşeyi hatırlamalı ve ona gülümsemeliyiz. Çünkü ağaçlar dünyanın akciğerleriymiş ve bize hayat verirlermiş. Onlar gülümsedikçe dünya daha güzel bir yer olurmuş. Masal sona ermiş ama doğanın şarkısı hiç durmamış.

Kalbimizdeki sevgi tohumları çiçek açsın ve hepimizi korusun. Kocaman Meşe de şimdi yıldızların altında sessizce bekleyip sabahı müjdeliyormuş. İyi uykular minik doğa gezgini. Her zaman hatırla ki doğa seninle, sen doğayla güzelsin. Sevgiyle kal, doğayla kal ve hep mutlu uyan. Vadideki sessizlik senin huzurun olsun. Her şey sevgi üzerine kurulmuş ve dünya bu sevgiyle dönüyormuş. Meşe ağacının masalı kulağımızda bir küpe olarak kalsın. Doğayı sevmek, kendimizi sevmektir. Hoşçakal masal, hoşçakal Kocaman Meşe, sabah görüşmek üzere. Gökyüzü bir yorgan, toprak bir yatak ve yıldızlar birer lamba olmuş. Masal biterken sevgi tüm dünyayı sarmış sarmalamış. Her birimiz o kocaman ağacın birer parçasıyız. Doğanın parçası olmak ne kadar güzel bir duyguymuş. Huzur dolu rüyalar seninle olsun. Masalın sonu, doğanın başıymış. Her bitiş yeni bir başlangıca açılan bir kapıymış. Doğadaki uyum hiç bozulmasın, kalpler neşeyle dolsun. Kocaman Meşe’nin sevgi dolu dalları her zaman üzerinde olsun. Masal bu ya, hepimiz o ağacın altındayız sanki. Sessizce fısıldıyoruz: Doğayı sev, hayatı sev, masalları sev.

El ele tutuşup doğanın ritmine ayak uyduralım. Güzel rüyalar kapını çalsın. Tatlı uykular masal dostu. Hoşça kalın ve sevgiyle kalın. Masalımız gökyüzünde bir iz bırakıp gitmiş bile. Her şey sevgiden yaratılmış. Sevgiyle büyüyelim ve ağaçlar gibi göğe yükselelim. Bütün vadi şimdi uykuda. Masalın tatlı huzuru seninle kalsın. Sevgiler doğadan sana gelmiş. Hoşça bak kendine ve dünyaya. Çünkü sen de doğanın bir parçasısın. En değerli parçası hem de. Hoşçakal.