Bir varmış bir yokmuş. Çok yakın iki arkadaş varmış. Bu arkadaşlardan birisi 9 diğeri ise 10 yaşındaymış. Bir gün yine evde hazırlık yapıyorlarmış. Birlikte balık tutmaya gideceklermiş. Balık tutma eğlencesi için ailelerinden izin almışlar. Çünkü hava çok güzelmiş ve bu fırsatı kaçırmak istemiyorlarmış.

Balık tutacakları yer sahilden yarım saat uzaklıkta bir yerdeymiş. Bir küçük koca biraz da bayat ekmek almışlar. Babaları daha önce onlara küçük olta aldıkları için onları da yanlarına almışlar. Orada bir süre vakit geçirip acıkırlar diye kendilerine bir çanta yapmışlar. Çantanın içine de biraz yiyecek ve içecek koymuşlar. Evde kahvaltılarını edip yola koyulmuşlar. Sahile giden bir ağaçlı yol varmış. Önce bu yoldan geçmişler. Hatta yolda sevimli bir köpek görüp onu da biraz sevmişler.

Sonunda sahile varmışlar. Sahile vardıktan sonra biraz etrafa bakınmışlar. Hava güzel diye bir sürü aile ve çocuk sahile gelmiş. Güneşlenen ve top oynayan bir sürü kişi varmış. İlerde bir iskele varmış. Bu iskeleye sadece balık tutanlar ve balık tutmayı öğrenmek isteyenler gelirmiş. Hemen oraya gitmişler. Hepsi o kadar heyecanlıymış ki. İlk defa balık tutacaklarmış. Nasıl öğrensek ve yakalasak diye düşünüyorlarmış.

Evde babaları onlara biraz öğretmiş. Pratik yapmışlar. Oltayı nasıl tutacakları, nasıl yem koyacaklarını ve nasıl denize atacaklarını. Hatta ev içinde bir kaç kere deneme de yapmışlar. Babaları da onlarla gelmek istemiş ama çocuklar istememiş. Çünkü kendi başlarına öğrenmek istemişler. ” Biz yaparız baba” demişler. Babaları da ses etmemiş.

Aradan biraz zaman geçince bizim çocuklar ne balık tutabilmiş ne de oltayı denize düzgün bir şekilde atabilmişler. Bir kaç kez daha denemişler ama yine de olmamış. Çünkü evde yaptıkları gibi değilmiş gerçek hayat. Sonuçta evde deniz veya gerçek bir balık yok. Bu yüzden evde gördükleri ile gerçekten iskelede gördükleri farklıymış. Daha sonra onları gören bir amca yanlarına gelmiş. “Yardım ister misiniz?” Çocuklar diye seslenmiş. Çocuklar çok mutlu olmuş çünkü hiç bir şey yapamamışlar.

Amca önce nasihat vermiş. ” Balık tutmak sabır işidir. Sabırlı olmalısınız. Bazen olta denizin içinde 1-2 saat bekleyebilirsiniz. Bir balık gelsin de oltaya takılsın.” diye demiş. Çocuklar ilk yaptıkları hatayı anlamış. Çünkü onlar oltayı denize attıkları gibi geri çekiyorlarmış. Sonra balık yakalayamadık diye üzülüyorlarmış. Sonra amca onlara yem takmayı ve olta atmayı da öğretmiş. Sonra ise beklemeyi ve sabretmeyi öğretmiş

Denize başarılı bir şekilde olta atan çocuklar başlamış beklemeye. Aradan yarım saat geçince ikisininde oltaları sallanmış. “Olta sallanıyorsa balık gelmiştir.” demiş. Çocuklar çok mutlu olmuş ve amcanın da yardımı ile oltayı çekmişler. İlk balıklarını yakalamayı başarmışlar. İkisi de o kadar mutlu olmuş ki. Bir yandan da üzülmüşler. Çünkü ilk seferinde yanlarında tecrübeli birilerinin olması gerektiğini anlamışlar. “Keşke babamız da olsaydı bize gösterirdi” demişler.

Saat geç olunca çocuklar artık evlerine gitmeye karar vermiş. Her birisi 3 balık yakalamış. Onlar için büyük bir mutluluk ve zafermiş bu. Sonrasında ise babalarına gitmişler ve bir daha ki sefere onlara katılmalarını istemişler. Baba oğul harika balık tutabilirlermiş.

 Bu masalı dinlemek için buraya tıklayın.

Sevgili Aileler; Bir Masal sitemizin size ve çocuklara faydalı olduğunu umarak masallar seçiyor, beğendiğinizi ve bizi takip ettiğinizi umuyoruz. Bizlere de faydalı olması açısından lütfen yorum bırakmayı unutmayın 🙂

Bir Masal sitemizin uygulamasını artık Akıllı telefonlarınıza yükleyebilirsiniz, Buraya tıklayarak Google Play’den Bir Masal uygulamamızı indirin.

Masalı yazan : Deniz Altıok. Bu masalın izinsiz kullanılması, kopyalanması ve yayınlanması yasaktır.