Güneşin pırıl pırıl parladığı, çiçeklerin nazikçe sallandığı büyük bir yeşil ormanda, Küçük Tavşan Tonton yaşarmış. Tonton’un en belirgin özelliği, bembeyaz pamuk gibi tüyleri ve havada sürekli hareket eden pembe burnuymuş. Tonton, sabahları erkenden uyanır, yüzünü çimenlerin üzerindeki çisenti taneleriyle yıkar ve sonra uzun kulaklarını dikerek etrafı dinlermiş. Orman o kadar huzurluymuş ki, rüzgar ağaçların dalları arasından geçerken adeta bir ninni fısıldarmış. Tonton, bu güzel sabahların birinde, ormanın derinliklerinde daha önce hiç görmediği parlak bir şey fark etmiş. Meraklı burnunu oynatarak, patırtısız adımlarla o parıltıya doğru ilerlemeye karar vermiş. Tavşancık yolda ilerlerken, karşısına kocaman yapraklı, yaşlı bir ağaç çıkmış. Ağacın altında uyuklayan Kaplumbağa Tıstıs’ı görünce duraksamış. Tıstıs, çok yavaş hareket eden ama çok geniş bir kalbi olan yaşlı bir dostmuş. Tonton, Tıstıs’ın yanına yaklaşıp nazikçe seslenmiş. Ona gördüğü parıltıdan bahsetmiş ve bu maceraya birlikte devam edip edemeyeceklerini sormuş. Kaplumbağa Tıstıs, gözlerini yavaşça açmış, esnemiş ve Tonton’a gülümseyerek, acele etmeden eşlik edebileceğini söylemiş.

Böylece iki arkadaş, ormanın içine doğru sakin bir yolculuğa başlamışlar. Uzun ağaçların arasından süzülen güneş ışıkları, sanki onlara yolu gösteriyormuş. Tonton hızlıca zıplamak istese de, dostu Tıstıs'ı beklemek için her birkaç adımda bir durup etrafı seyrediyormuş. Bu sayede, daha önce hızlıca yanından geçtiği renkli kelebekleri, küçücük karıncaların taşıdığı ekmek kırıntılarını ve yerdeki rengarenk taşları fark etmeye başlamış. Yavaş gitmenin ne kadar güzel olduğunu, ayrıntıları görmenin ne kadar keyifli olduğunu Tıstıs sayesinde anlamış. Yol kenarında durup kuşların cıvıltılarını dinlemişler, birbirlerine en sevdikleri meyveleri anlatmışlar. Derken, o parıltıya iyice yaklaşmışlar. Tam karşılarında, ormanın tam ortasında, suları gümüş gibi parlayan minicik, duru bir göl duruyormuş. Gölün kenarında ise nazik bir geyik su içiyormuş. Geyik onları görünce başını kaldırmış ve dostça selam vermiş. Bu göl, ormanın en sessiz ve en huzurlu köşesiymiş. Tonton ve Tıstıs, gölün kenarına oturmuşlar. Suyun üzerindeki parıltıların aslında güneşin minik bir oyunu olduğunu fark etmişler. Tonton, 'Demek ki aradığımız gizemli parıltı, güneşin suyla yaptığı bu dansmış,' demiş.

Tıstıs da bilgece başını sallayarak, 'Bazen en değerli şeyler, tam önümüzde duran ve sakin baktığımızda görebildiğimiz güzelliklerdir,' diye eklemiş. O sırada gölün etrafında uçuşan masmavi yusufçukları izlemeye dalmışlar. Tonton, o güne kadar hep çok hızlı koştuğunu ama hayatın bu küçük mucizelerini kaçırdığını anlamış. Arkadaşıyla birlikte oturup sadece suyun sesini dinlemek, ona kendini çok mutlu hissettirmiş. Bir süre sonra, Tonton ve Tıstıs eve dönmek üzere yola koyulmuşlar. Dönüş yolu boyunca Tonton hiç acele etmemiş. Her çiçeği koklamış, her uğur böceğine selam vermiş. Tıstıs’ın yanında usul usul yürürken, ormanın her köşesinin bir masal gibi olduğunu düşünmüş. Yorulduklarında bir ağacın gölgesinde dinlenmişler, acıktıklarında taze otları paylaşmışlar. Arkadaşlık, paylaşılan yavaş anlarla daha da güçlenmiş. Tonton, Tıstıs’ın yavaşlığından sıkılmak yerine, onun dünyayı ne kadar sakin ve bilgece gördüğüne hayran kalmış. Tıstıs da Tonton’un neşesi ve canlılığıyla kendini daha genç hissetmiş. Birbirlerine teşekkür ederek ormanın derinliklerindeki yuvalarına varmışlar. Akşam olup güneş turuncu bir hal alarak ufukta kaybolurken, Tonton yumuşacık yatağına uzanmış.

Kulakları hala ormanın huzurlu seslerini duyabiliyormuş. O gün öğrendiği en önemli şey, hayatta acele etmeden, tadını çıkararak yürümenin ne kadar kıymetli olduğuydu. Sevdiklerimizle yan yana olduğumuzda, yolun kendisi zaten en büyük ödül oluyormuş. Tonton, yüzünde kocaman bir gülümseme ve kalbinde derin bir huzurla gözlerini kapamış. Dışarıda ay dede belirmiş ve ormanı gümüş bir ışıkla kaplamış. Bütün orman sakinleri gibi, Tonton da yarının yeni ve sakin güzelliklerine uyanmak üzere derin bir uykuya dalmış. Arkadaşlık ve sabır, o gece ormandaki tüm rüyaları süslemiş. En tatlı uykular, acele etmeden yaşayanların kalbindeymiş. Tonton'un pembe burnu uykusunda bile hafifçe titremiş, çünkü rüyasında yeni çiçekler koklamaya devam ediyormuş. Kulakları ise sevgi dolu sessizliği dinlemeye hazır bir şekilde yastığına yaslanmış. Ormanın huzuru, her zaman nazik kalplerle kalmış. İşte böylece, minik bir tavşanın ve yavaş bir kaplumbağanın dostluğu, tüm ormana sükunetin ve paylaşmanın güzelliğini hatırlatmış. Herkes kendi hızında güzelmiş ve hayat, paylaşıldıkça bir masala dönüşürmüş. Tonton ve Tıstıs, her sabah yine buluşmak üzere sözleşmişler.

Çünkü biliyorlarmış ki, gerçek mutluluk birlikte atılan adımlarda saklıymış. Masalımız da burada bitmiş, yıldızlar gökyüzünde birer birer yanmış. İyilikle kalın, hep sevgiyle kalın çocuklar. Merak etmeyi hiç bırakmayın ama yavaşlamayı da sakın unutmayın. Güzellikler her yerdedir, yeter ki onları görmek için sabırla bakalım. Uykunuz en güzel renklerle bezensin. Güvenle uyuyun ve yarın sabah güneşle beraber neşeyle uyanın. Hoşça kalın.